Hoher Frassen, nog nooit zoveel inspanning voor 2 “puntjes”

SAMSUNG CAMERA PICTURES Vandaag samen met de buurman op de camping besloten om te gaan wandelen naar de top van de “Hoher Frassen” zo’n 1979 meter hoog.
Op de top ligt een “oppikkertje” en bij de “Frassen Hütte” 1725 meter ligt er ook een.
We werden afgezet in het plaatsje Raggal bij een drive in cache, die we helaas net als onze vele voorgangers niet konden vinden, wat een goede start.
Op zo’n 1150 meter hoogte begonnen we aan de wandeling naar de top.

Tja zoals jullie weten ben ik een enorm liefhebber van wandelen, en ik had dus geen flauw benul wat mee te wachten stond.
Nou inmiddels kan ik vertellen wat het met me heeft gedaan.

Het begon al bij de start, geen pad te zien alleen wat plat gelopen gras dat steil om hoog richting wat struiken  liep. Dit had ik me toch wat anders voor gesteld.
Maar het was de harde waarheid, via vage padjes ging het steil omhoog. Maar hoe hoger we kwamen hoe imposanter het uitzicht, en hoe meer ik kon genieten.

Na 3 uur wandelen en ploeteren kwamen we aan bij de Frassen Hütte, we besloten direct door te lopen naar de top wat achteraf een goed besluit bleek te zijn.
Het stuk naar de top was behoorlijk pittig, maar als het eind in zicht is blijf je wel doorgaan.
Daar was die dan, de top van de Hoher Frassen, we hebben het gered.

Maar toen ik om me heen keek sloeg plots de hoogtevrees toe.
Tja als er maar een hekje, struikje, lijntje of iets voor staat heb ik nergens last van, maar dat was er niet. Vast geklampt aan het bankje begon ik er langzaam aan te wennen. Dus nu maar ff kijken waar de cache ligt, dat meen je niet. Deze ligt ruim 20 onder de top, en nee hier liep geen paadje.

De moed zakte me in de schoenen, de eerste paar meter gingen steil omlaag. Als ik dat zou overleven, was ik bij de struiken en dan zou het wel gaan.
Ik zou deze opkikker toch niet laten liggen, dus daar gingen we.
Al zoekend tussen de struiken gingen we telkens een aantal meters omlaag. Het weer begon inmiddels om te slaan, we zaten nu in de wolken.
Dit had als voordeel dat ik niet meer  naar beneden kon kijken, en dus geen last van hoogtevrees meer had.
Uiteindelijk vonden we de cache.

Nadat we de cache en het boek op top van onze naam hadden voorzien, begonnen we aan de afdaling.
Na enkele meters leek het wel of er iemand met messen in mijn bovenbenen aan het steken was, en we hoefden nog maar ruim 900 meter af te dalen.

Geruime tijd later kwamen we bij de Frassen Hütte aan.
We besloten hier te gaan lunchen, en onder het genot van een lekkere knodelsoepe konden we de cache die hier lag ook loggen.

Na ongeveer 7 uur onderweg te zijn geweest, voor 2 puntjes (en natuurlijk het geweldige uitzicht) waren we weer moe maar voldaan terug op de camping.

It's only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someone