Klapperkoez’n, wederom een top event van Team SEZ

Zaterdag 13 december 2014, de dag van het “Klapperkoez’n – event” GC5CME8 by Team SEZ.
De voorgaande events waren echt geweldig, dus de verwachtingen lagen er hoog vandaag. Zouden ze daar wederom aan kunnen voldoen?

SAMSUNG CAMERA PICTURESSamen met Kruimbol, Stonehorse en Mama Loe vertrokken we rond een uurtje of half 10 vanuit Deventer richting het noorden.
We zouden ons warmlopen met de “Giethemer trail” bij Ommen, ik hoorde iets van 3,5 km. maar eigenlijk zat ik niet goed op te letten, kwam waarschijnlijk omdat ik nog niet helemaal wakker was. We starten de trail bij nummer 9. Gaande weg begon ik me af te vragen of die 3,5 km wel klopte en al snel we me duidelijk dat het wel wat meer kilometers zouden worden, uiteindelijk stond de GPS op een kilometer of 10. SAMSUNG CAMERA PICTURES
Op een gegeven moment dachten we zelfs 3 reeën te zien, met de camera in de aanslag liepen we voorzichtig verder. Ze bleven wel verrekte stil zitten en uiteindelijk heb ik ze op de foto kunnen zetten 😉 Ja idd het waren maar gewoon plantenbakken, hahaha Jammer Joh
Wel een lekkere wandeling met af een toe een mooi stukje natuur.

SAMSUNG CAMERA PICTURESWe vervolgden onze reis verder richting het noorden, er stonden nog een aantal caches met een hoge Fav. score op ons programma.
De eerste hiervan was “Zweden” GC4WNXN een erg mooi en goed verzorgde cache, al duurde het bij ons een behoorlijk tijdje voor we door hadden hoe, wat en waar.SAMSUNG CAMERA PICTURES

Op naar “De sleutel tot het succes” GC4V1W4 Tja en daar sta je dan met z’n vieren naar een vogelhuisje te staren. Opeens viel mij iets op, yes de sleutel hebben we gevonden maar wat nu???? Alle mogelijke oplossingen werden in de groep gegooid, echter alles zonder het gewilde resultaat. Dan toch maar een hulplijntje uitgooien, en dan is het echt zo’n ooooh momentje. Erg leuk gedaan deze cache.

Een cache waar we vandaag echt helemaal dubbel hebben gelegen was “Koker 116” GC50GEA. Aangereden bij de locatie leek het ons handig om de auto te parkeren op de dam/inrit, we hadden natuurlijk de cache beschrijving weer niet goed gelezen. Na veel zoeken en niets vinden, verscheen achter ons opeens een vriendelijke mevrouw die ons vroeg of we een hint wouden. Het was de bewoonster die net terug kwam van de hond uitlaten, natuurlijk willen wij een hint. “Als ik jullie was zou ik de auto even verplaatsen” Oke, en toen we deze hadden verplaatst snapten we waarom, wat een actie. “Maar hebben jullie genoeg …. bij jullie?” Tuurlijk zeiden wij, maar de vriendelijke vrouw wist ons ervan te overtuigen dat dat hoogst waarschijnlijk niet het geval was en bood ons aan om wat van haar te lenen. Met veel verbazing wachten we af tot we de cache eindelijk boven hadden, dit hadden we idd niet verwacht, wat geweldig gedaan.
En zonder ons “hulplijntje” hadden we deze cache nooit te pakken gekregen.

Nu snel een maaltijd naar binnen werken, ja wederom kebab maar dit maal bij de plaatselijke italiaan. En dan snel naar “The Main Event”.

“Klapperkoez’n – event” GC5CME8 by Team SEZ

Met onze volle buiken kwamen we aan op de parkeerplaats, waar het erg rustig bleek te zijn? Waar is het event? Want hier zijn alleen auto’s en geen mensen. Mark zag in de bosjes een pompoen staan maar melde ons dat daar verder niets te vinden was. Maar hij zag een stukje verder op wel een gezellige boel, dus zijn we daar maar heen gelopen.
We werden verwelkomd door een stel heksen, en even later stonden we aan de koffie met een plakje erg vaag uitziende cake.

Klapperkoezn6 Niet veel later we met z’n 13-en in een busje gegooid en verdwenen we in de duisternis, niet wetende wat ons deze nacht te wachten stond.
Op een afgelegen plek werden we uit de bus gezet en wees de chauffeur ons de richting waar we heen moesten lopen.
Daar stonden 2 goed uitziende dames ons op te wachten, zij vertelden ons een verhaal van …. het kwam er op neer dat we iets van tanden moesten verzamelen. Gelukkig lieten ze ons niet met lege handen vertrekken, we kregen voor deze koude en waarschijnlijk lange nacht een warm houdertje mee en een bakje waarin we de tanden konden stoppen. Niet veel later volgden we een verlicht pad dat ons verder in deze duistere nacht bracht.

Maar wat is dat?…. Een non?  Klapperkoezn8
Ze vroeg om onze schoen maat en schreef deze op ons voorhoofd, ik vertrouwde het niet en probeerde haar nog om de tuin te leiden door te zeggen maat 8. Maar zonder te blikken of blozen schreef ze 42 op mijn voorhoofd. Wat had dit te betekenen? Vervolgens nam ze ons mee over een brug, waar halverwege een of ander griezel ons op stond te wachten. Hij keek wat er op ons voorhoofd stond en een voor een mocht iedereen er langs, behalve ik? Voor het eerst in mijn leven wenste ik dat mijn schoenmaat 50 was, zodat ik hem het water in kon schoppen. Wat was hier de bedoeling van? Al snel werd het duidelijk, ik moest in een waadpak het water in om een aanwijzing op te halen. En kort daarna konden we onze weg vervolgen met onze eerste tand in het bakje.

We baanden ons een weg door het donkere bos met zijn vele hindernissen, tot we bleven staan bij een boom. Nu is een boom niet zo bijzonder in het bos maar bij deze boom lag een kistje en er hingen foto’s aan. Voorzichtig werd het kistje geopend en kwam er een dik boek te voorschijn. Vluchtig bladerden we door het boek heen, maar niets. Vervolgens werd het boek verlicht met een speciale lamp, en toen werd al snel duidelijk waar we op moesten letten.

Klapperkoezn4 Niet veel later stonden we bij een kerkhof en kregen we de opdracht om een kist te openen. Voorzichtig werd de kist geopend en daar kwam een mummie te voorschijn. Nu was het tijd om galgje te “spelen”. De eerste letter werd snel geraden maar daarna ging het moeizamer en werd het ene na het andere deel aan de strop gehangen. Zou het hier voor ons eindigen?
Gelukkig herstelden we op tijd en werd het woord geraden voordat alle delen aan de strop hingen, wederom een tand verdient. Opgelucht verlaten we deze plek des doods en vervolgen we onze weg.

Na een tijdje komen we aan bij een spoorweg overgang, omdat dit een onbewaakte is kijken we goed of er niets aan komt. En net op het moment dat we willen oversteken, horen we het geraas van een aanstormende trein en zien we rechts van ons uit de duisternis 3 grote koplampen verreizen. We schrikken ons de …. maar dan opeens horen we een stem. Het lijkt wel opa Flodder, hij verteld ons hoe we verder moeten.
Nog maar net bekomen van de schrik lopen we alweer in een rijtje achterelkaar langs het spoor. Langzamerhand begin ik wat af te koelen en heb wel trek in wat SAMSUNG CAMERA PICTURESwarms.

Opeens verreizen er lichtje in de duisternis, de geur van gluhwein, chocomelk en broodjes worst komt ons tegemoet. En niet veel later zitten we op uitnodiging van twee vriendelijke dames in een duistere keet ons te goed te doen aan al dit lekkers. Maar was dat wel zo verstandig?
Opeens zien we een aanwijzing, zullen hier mee verder kunnen komen? Ja dus en niet veel later nemen we afscheid van deze vriendelijke dames en gaan we weer verder. Zij Klapperkoezn5 geven ons nog een puzzel mee die we onderweg moeten oplossen. En al puzzelend in het donker struikelen we onderweg bijna over een aantal lijken, gelukkig blijken deze niet allemaal dood te zijn al zagen ze er niet echt goed meer uit. Toch maar eerst de puzzel oplossen voor we onze weg vervolgen.

De overgebleven letters van de puzzel vormen een woord welke we nodig blijken te hebben om bij het volgende punt een oversteek te mogen maken.
Al snel hadden we een aantal vrijwilligers die de oversteek wouden maken, daar lagen een aantal puzzels op hen te wachten die moesten worden opgelost.
Over en weer werden er wat antwoorden geroepen en uiteindelijk mochten we onze weg vervolgen. Het tandenbakje begint nu al aardig vol te geraken.

Niet veel later zagen we twee dames in het bos zitten het bleken moeder en dochter te zijn. Ze waren dakloos en probeerden hun hoofd boven water te houden door spulletjes te verkopen. Ook wij mochten even een kijkje nemen tussen de koopwaar en dit bleek erg waardevol want het gaf ons een extra tand voor in het bakkie. De Klapperkoezn7 vrouw wist ons ook te vertellen dat we onderweg goed moesten kijken naar een boomstronk, waar we weer een hint zouden kunnen vinden.
Ik had nog graag dat flesje drank bij de dames willen kopen maar toen de houdbaarheid al een halve eeuw was verstreken leek mij dit niet zo verstandig.
Al glibberend en glijdend baanden we ons een weg door dit gebied en uiteindelijk kwamen we de bewuste boomstronk tegen.
Door een dapper persoon werd er iets tevoorschijn gehaald, hierin bevond zich een puzzel. We zullen er niet om heen draaien maar hij was best wel lastig, maar na enkele omdraaiende bewegingen kwam de hint te voorschijn en konden we weer verder.
Hoe lang zou deze toch nog gaan duren en welke lugubere dingen zullen we nog tegen komen?

Aan het einde van het bos zagen we weer wat licht schijnen en terwijl we dichterbij kwamen zonk de moed me in de schoenen, dit meen je niet toch?…. En opeens stond ik voor haar, een tandartsassistente. Het liedje “het is altijd lente in de ogen van de tandartsassistente”… ging hier niet op, donkere duistere ogen keken ons aan. Toen werd er gevraagd om een vrijwilliger, nog met de gedachten van mijn laatste wortelkanaalbehandeling in mijn achterhoofd deed ik voorzichtig en zo onopvallend mogelijk een paar stapjes achteruit. Gelukkig bood iemand zich aan en niet veel later was het gegil in de weide omtrek hoorbaar. Zouden we dan toch nog een persoon gaan verliezen tijdens deze toch? Maar wat is dat?…. daar was de vrijwilliger opeens weer, wat beduusd en geschrokken maar nu met een schedel in de hand. Al snel wisten we wat de bedoeling was en werden de verkregen tanden stuk voor stuk in de kaken geplaatst. Een coördinaat werd zichtbaar, weer terug richting het duistere bos.

Klapperkoezn1 Na een vlot afscheid gingen we richting het verkregen coördinaat.
En niet veel later stonden we voor een enorme kist, langzaam opende we hem en staan verschrikt te kijken naar wat we nu weer aantreffen. Voorzichtig word er wat aan de kant geschoven en komt er een kistje tevoorschijn. Deze word geopend en niet veel later staan we met een logboek in onze handen.
Het is ons gelukt, we hebben deze bare toch overleefd.
Nu snel terug naar de startlocatie waar we worden ontvangen met een heerlijke bak soep.

 

Team SEZ ik kan alleen maar zeggen dat jullie de verwachtingen weer hebben overtroffen, petje af want dit was wederom een geweldig georganiseerd event.

It's only fair to share...Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterPin on PinterestEmail this to someone